اينجا

              زني خفته است

                                     كه دستانش

                                                بوي سيگار  مي داد

                       و چشمانش

                                           وعده گاه اشك و آينه بود

                زني كه

                               لبخندهاي غمگين مي زد

                               و بغضش

                                               آرام آرام

                                                            از گوشه ي لبانش

                         بر عكس هاي يادگاري مي چكيد

                            و كسي

                                           نمي دانست

                                 گاهي

                                          خنده

                                                      همان گريه است.

             پ.ن:

   تا نمي دانم كي نيستم.از تمام دوستاني كه با وجود همه ي نبودن هايم مي خوانند مرا ممنونم

      لينك ترانه ي من در بنياد ترانه

سلام حضرت اشكم خداي بارانم

بيا كه باز شكسته است قلب ويرانم

ببار در وسط گريه ها تماشا كن

چه غربتي ست ميان دو چشم گريانم

به هر چه مي نگرم غير آه حرفي نيست

دوباره تيشه نشسته ست بر رگ جانم

مرا كه صادقانه به هركس رسيد خنديدم

چرا نمي كند اين خنده هيچ درمانم

ببار شعر مرا روي گونه لمسم كن

كه من اسير طلسم عجيب ديوانم

كه در ميان نفس هاي خويش جان دادم

ولي هنوز به دنبال بوي انسانم

 

 

        And then a hero comes along….

                بی تو

                   چیزی کم دارد

                              وقتی نیستی

                           تا زیر باران دستان سردم را بگیری

              جای خالی شانه هایت در زیر چترم

                                    جای خالی دستانت را بیشتر می کند

                   چترم را می بندم.

                                        بگذار

                                         بی تو خیس شوم

                   شاید

                            از آنسوی فاصله ها

                                                        چترت را به یادم باز کنی

                        و دستت را برایم تکان دهی

                                               و بوسه ای بفرستی

                         شاید

                                این بار که باد بوزد

                                              گونه ام

                                         از شرم بوسه ات سرخ شود.

                                                                                       ۸۹/۸/۱۲

شرمنده ی همه ی دوستانم هستم که نمی توانم به کامنت هایشان پاسخ دهم.گاهی آدم برای نفس کشیدن هم وقت کم می آورد.و ممنون که می خوانیدم.

(۱)

الف  لام  را

الف ابتدای با تو بودن بود

وقتی صدایت از فاصله ها صدایم می زد

و لام تا کام حرف نمی زدم

تا سکوت تنهایی ام را فریاد کند

و صدایت در آن کلام مقدس بال می شد

تا چشم های بارانی ام.

چه خیال خوبی،آه

چه خوب بود وقتی که بودی

چه سرد است مرداد بی تو.

۸۹/۵/۱۶

(۲)

این بار که به دیدارم آمدی

یادت باشد

گل زخم های انگشتانت را

در دست های منجمدم بکاری

تا دستانم دشت زنبق شود.

۸۹/۷/۴

پ.ن:

داشتم به آدم هایی فکر می کردم که از شباهتشان به آدم های داستانم گله مند می شوند. گاهی می مانم که کجای داستانم؟که من پشت نوشته هایم را با من درون آینه اشتباه می گیرند و نه نوشته هایم بلکه مرا به نقد می کشند.جهان سوم دنیایی ست که عمقش را یکسره حماقت و جهالت آدم هایش پر می کند.آه پروردگارا..

حالا همه رفته اند می توانی ساعت ها در سکوت به صدای قطره های آب گوش دهی.سرت را بر سرامیک های سرد و خالی بگذاری و بی صدا اشک بریزی و از پشت پرده ی تراس خیره شوی به آسمان و غربت سنگین این ساختمان های سیمانی،دلت را بلرزاند.و گاهی پرواز پرنده ای غربت قفس را به یادت آورد.سایه ی بالهایش را بر پرده ببینی و یادت بیاید تنهایی ات را و سایه های حضور پرنده را بفهمی. دراز بکشی کف اتاق و چشمانت بر سقف گچی آخرین بوسه ها را ببیند و چشمان اشک آلودی را به یاد بیاوری که با تو وداع کردند.می توانی به صدای شیرآبی که چکه می کند گوش دهی و تک تک قطراتش را با دانه های کوچک اشکت بشمری.

حالا دیگر همه رفته اند.تنها تو مانده ای و دختر گریان درون آینه.

هميشه با اينكه عاشق پاييزم اما وقتي در آخرين روزهاي تابستان هوا رنگ و بوي پاييز مي گيرد غمگين مي شوم.دلتنگي و غمي شبيه آخرين روزهاي اسفند به قلبم نيشتر مي زند. و باز هم مثل هميشه مجال گريزي نيست بايد عبور كرد.حال و هواي پاييزي گرگان را در هيچ شهري نديدم.شهري كه هنوز هم نمي دانم دلم برايش تنگ خواهد شد يا نه؟

گيرم كه بر عذاب تو صبر كنم چگونه بر دوري از تو طاقت آورم. دعاي كميل

وبلاگ داستاني ام با داستاني تازه به روز شد.از اینجا مرا بخوانيد.

به دختري  كه شايد روزي

دخترم امشب از دل مادر

صد هزاران شراره مي بارد

روي گل هاي سرخ گونه ي تو

با نم اشك بوسه مي كارد

باز بگذار سر به شانه ي من

بشنو اين قصه ي پر از غم را

قصه ي تازه اي كه خواهد گفت

با تو امشب تمام مريم را

دخترم بغض مادرت امشب

با صدايي مهيب مي شكند

هق هقش اين سكوت سنگين را

با نوايي غريب مي شكند

واي اشكم تو را نترساند

گريه تنها پناه آدم هاست

عاقبت درك مي كني،گاهي

زنده بودن گناه آدم هاست

مادرت مريم است آن كه تو را

بي اجازه به اين جهان آورد

آه دلبند من حلالم كن

زندگاني عجيب دارد درد

جاي تو در بهشت بود اما

زود از آن تو را جدا كردم

يك شبي با غرور بيجايم

نام خوب تو را صدا كردم

من شدم مادر و تو فرزندم

تو جدا از بهشت و من در آن

پاي گهواره ي تو بيدارم

مثل روحي غريب و سرگردان

آه اين قصه را تو خواهي گفت

يك شب آخر براي كودك خود

كودكي كه تو را بغل كرده ست

با دو دست ظريف و كوچك خود

آه اي يك سالگي...بهار ۶۵

پست جديد شعري ست كه چند سال پيش به مناسبت 20 مرداد روز تولد الهام عزيزم پيشكش چشمان مهربانش كردم

گاه آرزو مي كنم كاش شاعرتر بودم تا شعرترين شعرها را به پاي عزيزترينم مي ريختم.

    تولدت مبارک الهامم.

                      امشب درون شعر دلارام من بشو

                  گل كن درون شعرم و الهام من بشو

                   كو شانه هاي خسته ات اي نازنين من

                    امشب تو شعر و شور و همه نام من بشو

                 ابري شده دوباره دل بي بهار من

                  خورشيد روشني به سر بام من بشو

                 بغض نشسته در نفسم وا نمي شود

                 اشكي درون سينه ي ناكام من بشو

               تا رفتن از هجوم بد خستگي و درد

               در اين شب غريبه تو همگام من بشو

                دارد دلم درون غزل پرسه مي زند

              الهام من، دوباره تو الهام من بشو

                                    86/2/6

  پ.ن :

به تازگی ترانه ای از من در سایت بنیاد ترانه قرار گرفته.کلیک رنجه بفرمایید.            

   http://bonyade-taraneh.com/index.php/a/326-1389-05-11-15-41-40.html

(۱)

پرم از حس وحشي شومي

زير بار دقايق ولگرد

گيرم از چشم گريه بردارم

با دل غمزده چه بايد كرد؟

مي وزم بي هدف درون خودم

مثل يك باد گرم و بي حاصل

بادي از جنس داغ تابستان

لاي اين زخم هاي كاري دل

حالت گر گرفتگي و عطش

سرفه هاي عميق و تكراري

جاي نامم سه نقطه چين،يعني:

زن غمگين و پست سيگاري

محو دنياي خالي ام در دود

تن سپردن به گيجي آني

تا بداني چقدر تنهايي

مثل غربت درون مهماني

پشت هم سرفه و گلويي كه

بي صداييش را نفهميده

يك تن بي صدا كه مرده ولي

در فضا بوي آن نپيچيده

پرم از حس وحشي شومي

زير بار دقايق ولگرد

گيرم اين جسم لعنتي مرده است

با لج زندگي چه بايد كرد؟

دوشنبه 7 تير 1389

4.50 عصر

(۲)

خودكشي يك خيال باطل بود

زندگي يك خيال باطل تر

غول  تنهاي مرگ در ذهنش

مي كشيد از چراغ جادو،سر

فكر فردا به شكل امروزي

مي گذشت از ميان افكارش

هق هقش را شديد تر مي كرد

ناله ي قلب مست و بيمارش

فكر اين كه خدا نمي شنود

گوش هايش هميشه سنگين اند

اينكه اشعار زخمي اش اين بار

بيشتر از گذشته غمگين اند

زندگي يك خيال باطل بود

خودكشي يك خيال باطل تر

مرگ تدريجي اش ورق مي خورد

در شب بي نهايتي ديگر

9 تير 89

6.25 صبح

 پ.ن:

    این روزها:

۱- این روزها حساسیت چقدر نایاب شده      زندگی در پیش رو -رومن گاری

 ۲-چیزی جز زخمی از من نمانده است تنگه ای که کسی از آن نمی گذرد  اکتاویوپاز

از اینکه به علت پاره ای گرفتاری های شخصی مجال دعوت از دوستان خوبم را ندارم.عذر می خواهم.ممنون که می خوانیدم.

 ترس خداي ابتداي حكمت است.   زبور داود

اتاق لبريز از رايحه ي آشنايي ست كه دارم در ذهنم دنبال ردپايش مي گردم. امروز صبح كه در اتاق را باز كردم اولين چيزي بود كه توجهم را جلب كرد.يك بوي آشنا در فضايي آشنا و روزمره،با اشيايي كه مدتهاست بي هيچ تغييري در آن چيده شده اند.اين است كه در ميان اين همه ركود و ثبات،احساس رايحه اي كه به مشام تو آشنا و براي اتاق غريبه است چيز عجيبي ست.مثل هواي تازه اي كه در پشت پنجره ها جاريست و شباهتي به هواي آغشته به گرماي بخاري و نفس هاي بي وقفه ات ندارد.هنوز هم دارم به آن رايحه فكر مي كنم.هميشه سعي مي كنم بين بوها در عين شباهت هاي زياد و حتي غير قابل تشخيصشان تفاوت قائل شوم.اين حس كردن عميق تفاوت تا آنجا مهم است كه بداني اكثر مردم،تقريبا بيش از 99.5 درصد،شامه اشان براي تشخيص بوي يك مشت گل از يك مشت خاك باران خورده آنقدر ضعيف است كه در كمال حماقت چشمانشان را ببندند و از بوي گل و لاي همانقدر لذت ببرند كه از شنيدن بوي خاك باران خورده.بخاطر همين شامه ي قوي ست كه گاهي فكر مي كنم بي شباهت به سگ ها نيستم.اما در اين مورد،؛اينكه نمي توانم اين بو را به ياد بياورم كمي عصبي ام كرده است.ممكن است فكر كنيد آنقدر چيزهاي بااهميت در اين دنيا وجود دارند كه عصبي شدن بخاطر ناتواني در بخاطر آوردن تنها يك رايحه ي ساده،كاملا غير منطقي و تا حدودي ابلهانه است.اما اين تلقي از آنجا نشات مي گيرد كه براي مهم ناميدن چيزي،قانون از پيش تعريف شده اي وجود داشته باشد.به گمانم بو در زندگي آدمي آنقدر مهم باشد كه هوا.هردو براي ادامه ي زندگي لازم و ضروري اند.اصلا تا حالا هيچ انساني در كل كره ي زمين زاده نشده كه نتواند بو را احساس كند يعني نقص بويايي داشته باشد.بر خلاف انبوه انسانهايي كه از نقص بينايي و شنوايي رنج ميبرند.همه مي توانند ببويند اين وسط تنها كيفيت فرق مي كند.اولين چيزي كه با حس بويايي به ياد مي آوريم احتمالا بوي گل است.آدم ها عادت دارند از روي كنجكاوي گل ها را ببويند و در ذهن همه ي آدم ها چه گياه شناس باشند يا نه،سه تقسيم بندي در مورد گل ها وجود دارد:گل هايي كه بوي خوشي دارند،گل هايي كه بوي بدي دارند و گل هايي كه اصلا بو ندارند.كنجكاوي به كشف اينكه گلي كه مي بينيم در كداميك از اين سه دسته بندي قرار مي گيرد وادارمان مي كند كه گل بيچاره را به بيني نزديك كنيم.سوراخ هاي بيني را تا جاي ممكن نزديك گلبرگهايش ببريم.بو كه وارد پره هاي بيني شد واكنش اغاز مي شود و نوع واكنش نيز ارتباط مستقيم با نوع اين دسته بندي دارد.چه مي گفتم؟قبل از اينكه وارد بحث گل ها شوم؟يادآوري اش كار آساني نيست چون آنقدر ذهنم درگير موضوع شده كه به سختي مي تواند ترتيب افكارش را به ياد بياورد.هرچند ترتيب مهم نيست،گاهي آنچه در پايان مي آيد شايسته ي در آغاز نشستن است و برعكس. آنچه اهميت دارد ترتيب نيست ،مفاهيم است .مهم اين است كه مفاهيم را به ياد آوريم با ترتيب يا بدون آن.باشد سعي مي كنم در يكدست بودن حرفهايم وسواس به خرج ندهم و هرچه به ذهنم مي آيد را بي كم و كاست به روي كاغذ انتقال دهم.راستي براي چه دارم اينها را مي نويسم؟ساعت سي دقيقه ي بادمداد است.حدودا سه ساعت قبل من در اتاقي ديگر كه معمولا اتاق مطالعه ام است نشسته بودم و مشغول خواندن كتاب بودم.احتمالا در طول خواندن كتاب به آن رايحه فكر كرده ام و باز هم احتمالا همين حواس پرتي باعث شده كه بارها برگردم و سطري را از ابتدايش بخوانم.گاهي هم جاهايي از كتاب بوده كه حس كرده ام با دانستن يا ندانستنش چيز خاصي را از دست نمي دهم از اين رو خود را درگير دوباره خواندن نكرده ام و از آن گذشته ام.اما مهم پايان كتاب بوده، كه مطمئننا آنقدر شگفت انگيز بوده كه لب به تحسين نويسنده گشوده ام و در دلم شوق نوشتن شعله كشيده.اين است كه اينك يعني زماني كه بايد خواب باشم،به اتاقم پناه برده ام.منظورم از اين اتاق دوم،اتاق خودم است.اتاقي كه معمولا براي خوابيدن و چك كردن ايميل هايم و دسترسي به اينترنت از آن استفاده مي كنم.دراز كشيده ام روي تخت،و شروع كرده ام به نوشتن از موضوعي كه در تمام طول خواندن كتاب ذهنم را به خود مشغول كرده بود.گرچه اين اتاق به دليل نزديكي به تلويزيون و ديگر آدم هايي كه در اين خانه سكونت دارند هيچ گاه چندان بهره اي از آرامش نداشته.اما آرامش شب ربطي به موقعيت مكاني ندارد.همه چيز و همه كس از آن سهمي دارند.همانقدر كه اين اتاق سهم دارد.اين است كه مي توانم با آرامش بنويسم.ميل به عطسه كردن باعث مي شود كه دستم را روي بيني ام قرار دهم.عطسه ام نمي آيد گرچه،اما اين كار باعث مي شود كه آن بو را دوباره به ياد آورم.دستم را كه از بيني ام مي گيرم.همان رايحه را دوباره احساس مي كنم.انگار جزئي از ملكول هاي هواي اتاق كه آغشته به همان بوست چسبيده اند به دستم.سعي مي كنم دستم را دوباره و دوباره ببويم و روي منشا بو تمركز كنم.انگار شبيه بوي آلوچه است.اما اين تنها در حد يك حدس است.بوي آلوچه،بويي نيست كه فهميدنش به اين همه وقت نياز داشته باشد.پس چرا اينقدر دير؟يعني قدرت بويايي ام پايين امده است؟از سرماخوردگي هم خبري نيست تا اين ناتواني را به گردنش بيندازم.بايد كسي در اتاق،آلوچه اي لواشكي يا هر چيزي با طعم ترش خورده باشد.بايد حجم زيادي از آن را با ولع هرچه تمام تر خورده باشد.لب و لوچه اش هم به احتمال زياد به حدكافي كثيف شده،همين طور دست هايش.بعد هم با احساس لذت باقيمانده ي چپاول خود را كه تنها ظرف آلوچه يا پوسته ي لواشك است با خود بيرون برده در سطل زباله را به آهستگي گشوده و به سرعت محتويات دستش را به درون آن پرتاب كرده باشد.شايد هم فرصت كافي براي اينكار نداشته و همانجا،همه چيز را به حال خود رها كرده است.اما اين فرض نمي تواند چندان درست باشد چون من در طول مدتي كه در اتاق بودم كوچكترين نشانه اي از خوردن چيزي نديدم.اما آخر بوي چنين چيزي نمي تواند اين همه مدت دوام بياورد.مگر اينكه عمدي در كار باشد يعني كسي خواسته باشد چيزي را اثبات كند كه وجود ندارد.و با اين كار سر به سرم بگذارد.وانمود كردن به چيزي كه واقعا وجود ندارد براي تحت تاثير قرار  دادن كسي.چيزي كه در اصطلاح عوام به آن خر كردن مي گويند. وهيچ كسي را سراغ ندارم كه در زندگي اش بارها و بارها،نه،بگذاريد بگويم حداقل يك بار خر نشده باشد.يا برعكس در خركردن كسي پيش قدم نشده باشد.خر كردن و خر شدن هر دو لذت دارد.لذتش هم به اين است كه طرف مقابل از موقعيتش آگاهي ندارد.اين را به حساب دروغ گويي نبايد گذاشت.انسان گاهي نياز دارد به شنيدن دروغ.رضايت دارد از خر شدن خودش.يك لحظه هم به موقعيت خود فكر نمي كند.نمي خواهد فكر كند كه خر شده است.دوست دارد آن لذت را تمام و كمال بچشد.پس اجازه نمي دهد افكار نفي كننده به ذهنش وارد شوند.موقعي كه داشتم كتاب مي خواندم.علاوه بر اينكه داشتم به آن رايحه فكر مي كردم.ناگهان ياد اتفاق صبح افتادم كه غمگين و دل شكسته به دوستي قديمي كه از قضا خاطرات زياد و فراموش نشدني اي با هم داريم اس ام اس زدم و به رسم درد دل از حال زارو خرابم ،با او گفتم.اما غرورم مثل هميشه خشمگين از اين ناليدن به شدت مواخذه ام كرد.و خود را لعنت كردم كه از خصوصي ترين مسائلم كه تنها بايد دلم بداند و بس.پيش او صحبت كرده ام.در اين مواقع معمولا اقدامي در جهت جبران اين معصيت مي تواند تا حد زيادي در فروكش كردن خشمم نقش داشته باشد.فكري كه به ذهنم خطور كرد هم دقيقا همين بود كه دوباره اس ام اسي به او بدهم و بگويم درددل كردن با تو عالي بود.حالم خيلي بهتر شد.بعد هم به دروغ افسردگي ام را به بودن فشار درسي زياد نسبت دهم و در نهايت باز هم از حضور مفيد و موثرش كمال تشكر را بنمايم.او هم كه حالا ديگر كاملا خر شده است جواب بدهد كه همه جوره مخلص است و در خدمتگزاري حاضر.در اين لحظه لبخند حاكي از رضايتي احتمالا لب هاي هردويمان را پر كرده و در يك همكاري دوجانبه رضايت هردوطرف تامين شده است.بايد ادامه ي حرفهايم را در اتاق مطالعه بنويسم.اينجا ديگر آرامش ندارد.دليلش را نمي دانم.نبودن آرامش حتما نياز به دليل ندارد.گاهي احساس عدم امنيت توجيه ناپذير است.يك حس دروني ست بي هيچ منشا خارجي .پله ها را كورمال كورمال پايين مي روم.دمپايي ام لخ لخ كشيده مي شود روي موزاييك ها.در را آرام باز مي كنم.تاريكي عميق اتاق مي زند توي چشم هايم.به نظر من تاريكي و نور هر دو چشم را مي زنند.هردو را مي توان احساس كرد نور را قدري بيشتر.براي همين است كه مردمك ها به هر دو موقعيت واكنش نشان مي دهند.دستم را مي گذارم روي كليد، در يك لحظه نور سفيد مهتابي تاريكي را مي بلعد.از پنجره ي اتاق كه پرده اي به آن آويخته نيست مي توان شب را ديد.حتي سنبل توي باغچه هم ديده مي شود هر چند بدون رنگ آبي اش.دستم را مي برم لاي موهايم و دسته اي از انها را پشت گوش هايم مي تابانم تا از روي صورتم كنار بروند و بتوانم صفحه ي كاغذ را ببينم.پاهايم را مي اندازم روي هم ودراز مي كنمشان روي ميز.دفترم هم روي پاهايم.با اين موقعيت پشت ميز نشستن را دوست دارم.يك جور آرامش عجيبي مي دهد به من اين نوع نشستن.روي ميز دسته اي برگه با بي نظمي پخش و پلا شده اند.حس كنجكاوي به پي بردن به نوشته هاي روي آنها انگيزه ي برداشتنشان را در من ايجاد مي كند.بيشترشان فرمول ها و مسائل درسي ست.گاهي هم شعري و شماره اي.ناگهان از ميان برگه ها چيزي سر مي خورد و مي افتد پايين.با يك حركت سريع از روي زمين مي قاپمش.در نگاه اول تكه كاغذيست شبيه يك فلش، كه در آن سويش چيزهايي نوشته شده:

شماره ي 113 عطر نسيما گرگان- خيابان ولي عصر- پاساژ قابوسيه.

تكه كاغذ را به بيني ام نزديك مي كنم.حالا ديگرآن رايحه ي آشنا را مي شناسم.

1.30 دقيقه ي بامداد

7 اسفند 88

مريم علي اكبري.