گرچه لبریز گفتنم اما گاهی سکوت شعرترین شعر دنیاست.پس از مدتها با یک چهارپاره ی قدیمی

آمدم که بگویم هنوز زنده ام و شرمنده ی دوستانی که در این مدت کامنت هایشان بی پاسخ ماند.

**دلم می خواست کسی در حوالی احوال من نبود(سیدعلی صالحی)

                                      او هم برای گریه ی من شانه ای نشد

                                       رفت و مرا درون غمم ماندگار کرد

                                       با سردی اش به جای تسلای قلب من

                                        گلواژه های شعر مرا بی بهار کرد

                                                   ****

                                           گفتم به او برای دل خسته اندکی

                                           ای آخرین پناه من آغوش می شوی؟

                                           لبریز گفتن است دل بی نصیب من

                                            آیا برای حرف دلم گوش می شوی؟

                                                    ****

                                            در اوج گریه گفت که آغوش می شود

                                              با شانه ای که همدم شب گریه ها شود

                                             می خواست جای گریه بخندم به روزگار

                                              می خواست غم ز روز و شب دل جدا شود

                                                  ****

                                               اما دریغ و درد که او نیز بیش از این

                                                تاب تحمل من دیوانه را نداشت

                                                از خویش راند این دل محنت کشیده را

                                                رفت و مرا در این شب اندوه جا گذاشت

                                                                       ۸۶/۸/۱۲