پرنده ی بی آشیان

این پست هم به مناسبت یک سالگی وبلاگم.

از اینکه یک سال همراهی ام کردید ممنونم.برای این پست چند کار قدیمی اما خاطره انگیز و همچنین یک شعر نسبتن جدید را پیشکش چشم هایتان می کنم.پیشاپیش سال نو هم مبارک.

برای خوانش شعرها روی عنوان آنها کلیک کنید.

قصه ی بی سرزمینی

انتقام

بهار سیاه

از چشمان تو بر می گردم

وقتی که پلک هایت

به سنگفرش ها می افکند مرا.

۸۶/۵/۲۲

درخت معجزه نیستم

چه بیهوده دخیل می بندی.

تنها آیه ای هستم

نشان ناچیزی

از حجمی گره خورده در آغوش سرد خاک.

دخیلت

بر شانه های زخمی من درد تازه ایست

بگشای درد

از تن مفلوک و خسته ام

بگذار

فارغ از تو و شرم اجابت دیرینه حاجتت

بر شانه های باد بگریم.

پاییز ۸۵

از پشت شیشه های غبارآلود

کسی صدایم می زند

کسی که صدایش

شبیه صدای گریه های من نیست.

و دست هایش

سردی دستان یخ زده ام را می فهمد

دیروز شنیدم که جاده ی شمال لغزنده است

و اينك او

نشسته بر اسب سپيدش

و صدايم مي زند.

نمي دانم اخبار جاده ها را باور كنم يا سوار پشت پنجره را

دلم بي تاب رفتن است

دلم را به دريا مي زنم

اخبار جاده ها هميشه درست نيست.

شيهه ي اسب و جاده اي كه مي لغزد

و تيتر صفحه ي حوادث روزنامه ي فردا.

۸۷/۱۲/۱

+ نوشته شده در دوشنبه نوزدهم اسفند 1387ساعت 20:50 توسط مریم علی اکبری |