اردیبهشت همیشه برایم آغاز غمی ست ناگفتنی که دلشوره می آفریند.

این شعر را هم تقدیم می کنم به اندوه اردیبهشتی این روزهایم.

اردیبهشت ماه عجیبی ست نازنین

لبریز حس و حال غریبی ست نازنین

باور کن این بهشت که نامش گذاشتند

تصویر آشکار فریبی ست نازنین

در این بهشت گمشده از سالهای دور

حوا اسیر در غم سیبی ست نازنین

در گوش های آدمکان از غم هبوط

پیوسته یادگار نهیبی ست نازنین

از دومین طلوع غم انگیز آن مرا

در این شناسنامه نصیبی ست نازنین

این روزهای آخر اردیبهشت باز

قلبم به جستجوی طبیبی ست نازنین.

۸۷/۲/۱۸

۴۴ دقیقه ی بامداد

 پ.ن:

قبلن از دوستان عزیز بابت اینکه نمی توانم به روزرسانی ام را اطلاع دهم پوزش می طلبم.