زباله بودن احساس عمیقی ست چراکه همه جا هست و هیچ کس نمی بیند.

خدا اشکای رو گونه مو ندید
 
منو مثل یه تیکه زباله کرد
 
یه نفر رد شدو پا گذاشت رو من
 
دلمو روونه ی یه چاله کرد
         
             ***
 روزا و شبام تو تاریکی گذشت
 
نم بارون راه گریه هامو بست
 
سنگی اومد که نوازشم کنه
 
اما اونم شیشه ی دلو شکست
              
           ***
.
.
.
.
 
 
 
.
 
.
 
 
حالا من موندمو این زندونی که
 
نمی خوام دیگه ازش جدا بشم
 
گرچه پوسیدنه آخرش ولی
 
نمی خوام شبیه آدما بشم